Mandis was een jongetje van 7 toen Ronny hem in de jungle vond. Hij behoorde tot de Matee stam en woonde in het dorp Koli. Toen hij werd gevonden was hij ernstig ondervoed, net als andere kinderen in deze landelijke omstandigheden. 

 

Toen hij in het dorp aankwam, werd hij naar het plaatselijke ziekenhuis gebracht dat het dichtst bij LWV ligt. Na een aantal tests was het duidelijk dat zijn nieren niet naar behoren functioneerden door de lange duur van de ernstige ondervoeding. De dokter schreef medicatie voor en er werd besloten dat hij in geen geval kon terugkeren naar zijn dorp Koli omdat hij een nieuw streng dieet moest volgen. Mandis dacht dat het onder controle was en begon zich te vestigen en nieuwe vrienden te maken in LWV. Maar na een paar maanden verslechterde zijn toestand, er werd een paspoort gemaakt en hij werd naar Kuching gebracht voor een nierspecialist.

​

Mandis werd naar het ziekenhuis gebracht en er werden testen van hem afgenomen, maar zonder de juiste apparatuur om de monsters te analyseren werden ze naar Kuala Lumpur gestuurd. De dokter gaf Mandis voorlopig medicatie en deelde mee dat hoewel het ernstig was, het niet levensbedreigend zou zijn. Na een paar weken ging de telefoon en de dokter riep Ronny en Mandis op om terug te komen. Mandis' toestand was veel erger dan de dokter aanvankelijk dacht. Hij had misschien nog 6 maanden tot een jaar voordat hij dialyse of een nieuwe niertransplantatie nodig zou hebben. Geen van deze twee opties was mogelijk in het landelijke gebied waar LWV is. Dr. Wong gaf nog wat medicatie en zei dat hij en zijn kerk zouden bidden voor een jongen genaamd Mandis en liet hen achter met “wat hij nodig heeft is een wonder”. Hoewel ontmoedigd, is dat precies wat onze God doet, Hij is een wonderdoener. Ronny, Mandis en iedereen in de bediening wisten en geloofden dat.

​

De volgende jaren hield Mandis zich aan zijn medicatie, een streng dieet en gebed over hem. Zijn gezondheid schommelde en hij bleef in de loop der jaren verschillende controles bij dokter Wong ondergaan. Het was al een wonder dat hij nog leefde. Niet lang daarna kwam Ronny terug van een dienstreis in Nederland en het viel hem op hoe goed Mandis eruit zag. Hij zei "Zoon, je ziet er zo goed uit. Je ziet eruit alsof je genezen bent". Zijn antwoord was "Pap, ik voel me geweldig! Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld!"  Ze verheugden zich en loofden God voor deze genezing en gezondheid die in Mandis was vernieuwd. 

​

Daarna ging Ronny terug naar zijn kantoor om wat post in te halen die tijdens zijn afwezigheid was binnengekomen. Eén was van een dame die in Benalla, Australië woonde. Sinds ze in de nieuwsbrief over Mandis had gelezen, had ze elke dag voor hem gebeden. Ze schreef dat er onlangs een voorganger naar haar kerk was gekomen die een genezingsbediening had. Ze vervolgde haar verhaal met te vertellen hoe hij, toen hij klaar was met het brengen van het woord van God, de zieken uitnodigde om naar voren te komen voor gebed, maar ook dat als iemand iemand wist van iemand die ziek is en niet aanwezig is, om naar voren te komen namens die persoon. Ze schreef: “Ik besloot meteen om namens Mandis naar voren te komen”, "toen deze man zijn hand op mijn hoofd legde en voor Mandis begon te bidden, was het alsof er een bliksemschicht door me heen ging en ik wist gewoon dat Mandis genezen was. En dus wilde ik gewoon vragen: hoe gaat het met Mandis?' Ronny kon niet geloven wat hij las, de tranen begonnen uit zijn ogen te stromen. Nog maar een paar uur daarvoor zei hij hoe goed Mandis eruit zag.

​

Hij antwoordde op haar brief en vertelde hoe God Mandis had genezen en hoe goed hij er nu uitzag en leefde met de Heer. Hij was genezen. De volgende medische onderzoeken bewezen wat iedereen al wist. Mandis was genezen, zijn nieren functioneerden perfect normaal. God zij geprezen!